Sam pomysl systemu USM zrodził się w 1963 roku. Autorzy Paul Schärer i Architekt Fritz Haller zaprojektowali system mebli modułowych na wzór konstrukcyjny powstałego wcześniej pawilonu biurowego własnego projektu. Produkcja seryjna rozpoczęła się w 1969 roku i od tego czasu wciąż powstają nowe elementy oraz rozszerza się ilość możliwych kombinacji.

System tworzą trzy podstawowe formy: kula, rurki łączące ze stali chromowanej różnej długości i panele wypełniające w jedenastu kolorach i zróżnicowanych materiałach, takich jak jak szkło, perforowany metal, piaskowana blacha, dają wiele możliwości indywidualnego zestawu.

Meble w systemie USM można w każdym momencie przebudować i rozbudować, zgodnie ze zmieniającymi się potrzebami użytkowników. Pozwalają na dowolne zabudowanie każdej powierzchni, niezależnie od jej kształtu, wymiaru i przeznaczenia. Zastosowanie jest szerokie: powierzchnie biurowe, pracownie zbiorowe i indywidualne, sklepy, biblioteki, szkoły, laboratoria, gabinety lekarskie, przestrzenie wystawiennicze i domy mieszkalne.

Dzięki bardzo prostej i czystej formie meble dobrze wpisują się zarówno we wnętrza klasyczne, jak i nowoczesne. W domach mieszkalnych pasują do każdego stylu. Komponują się doskonale z drewnem, surowa ścianą, tapeta, betonem, metalem czy szkłem.

W 2001 roku system mebli modułowych USM na stałe zagościł w ekspozycji Muzeum Sztuki Współczesnej (MoMA) w Nowym Jorku.

www.usm.ch

System prezentacji produktów powiązany ze szczegółową informacją o autorach. W przypadku znanych projektantów daje rownież pogląd o publikacjach tematycznych oraz możliwościach zakupu konkretnych przedmiotów.

W systemie funkcjonują także fora zawodowe, katalogi przydatnych linków, kalendarz imprez branżowych oraz księgarnia (tematyczna, lecz wydzielona z amazon.com).
Link do tego serwisu polecamy zachować wszystkim zawodowo związanym z projektowaniem i designem.

Do informacji i kolekcji zdjęć z artykułu dołączamy link do zestawu fotografi produktów Brauna z tamtych lat umieszczonych w serwisie Flickr.

Przypominamy też, że już raz pisaliśmy o projektach Ramsa – w kontekście wyjątkowego ich podobieństwa do współczesnych produktów firmy Apple.

/WJ/

Pamiętam również niezwykłą ekscytację mojego znajomego na wieść, że oglądałem właśnie nowy model Porsche… Oczywiście, jak sądzę wszyscy czytelnicy doskonale wiedzą, skąd bierze się to nagłe zainteresowanie, ale myślę, że nie sposób nie zastanowić się przy okazji nad bezwiednym snobizmem, który się w nas w takich momentach ujawnia.

Strona Porsche Design w stosunkowo oszczędnej formie prezentuje galerię przedmiotów sygnowanych obecnie tą marką. Serwis jest przeznaczony raczej dla mężczyzn, w klasycznej czerni, z dużą ilością miłych nam gadżetów.

Na pewne uznanie zasługuje sposób, w jaki firma Porsche powoli rozszerza naszą świadomość konsumencką, niespiesznie wprowadzając różnego rodzaju produkty w poszczególne dziedziny naszego życia. Sprawia to, że stopniowo przyzwyczajamy się do obecności tej marki w różnych przestrzeniach, a firma, wykraczając poza produkcję samochodów, wciąż utrzymuje absolutnie unikalny status marki.

Wojciech Jagiełło

Nie da się ukryć, że produkty w wielu miejscach są, hm… podobne i ciężko to podobieństwo uznać za przypadkowe.

Autorzy publikacji skupili się na genezie praw, którym podczas pracy hołduje obecny główny projektant Apple’a i które w prostej linii wynikają z opracowanych przed laty przez Dietera Ramsa zasad dobrego designu. Można i tak, niemniej nie sposób zauważyć, że cały serwis Gizmodo.com jest poświęcony produktom Apple, w pewnym sensie je promuje, a w rzeczonym przypadku – broni ich oryginalności.

Oczywiście, nawiązania do przeszłości, czerpanie inspiracji z tego, co już zostało odkryte lub wymyślone nie jest przestępstwem, często jest nawet chwalebne, ponieważ pcha nasz mały wózek do przodu. Ale z tyłu głowy pozostaje zawsze pytanie o granicę między inspiracją a zwykłym kopiowaniem.