BETON –
WYZWANIA KONSERWACJI

23-24 PAŹDZIERNIKA 2009

Poniżej przedstawiamy program seminarium:…

23 października 2009
Muzeum Architektury we Wrocławiu

08:45
rejestracja

09.15
otwarcie
Hubert-Jan Henket, Ana Tostoes

09.30
Historia Hali Stulecia i budownictwa betonowego we Wrocławiu
Jerzy Ilkosz, Grzegorz Grajewski

10.00
Problemy konserwacji Hali Stulecia we Wrocławiu
Renato Dżugaj

10.30
Rewaloryzacja Hali Stulecia we Wrocławiu – zagadnienia związane z zarządzaniem obiektu wpisanego na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO
Hana Červinková

11.00
przerwa

11.30
Najnowsze badania, dokumentacja i konsolidacja konstrukcji żelbetowej na przykładzie budynków Union Brauerei w Dortmundzie – adaptacja na centrum kultury
Matthias Pfeifer

12.00
Kompleks targowy w Brnie (1928) – klejnot modernistycznej architektury betonowej Czechosłowacji
Iveta Cerna

12.30
Roberta Maillarta innowacyjne spojrzenie na użycie betonu
Denis Zastavni

13.00
Betonowy piruet – renowacja konstrukcji i troska o materiał
Ola Wedebrunn

13.30
przerwa

14.30
Betonowe dziedzictwo Holandii, sposoby renowacji tynkowanego i odsłoniętego betonu
Wessel de Jonge

15.00
Beton i mieszkaniówka (adaptacja nowych technologii i systemów budowlanych w okresie między- i powojennym)
Marieke Kuipers

15.30
Rewaloryzacja fabryki “Czerwony Sztandar” projektu Ericha Mendelsohna w Petersburgu
Sergej Fedorov, Matthias Pfeifer

16.00
Techniki, procesy niszczenia i konserwacja sztucznego kamienia i tynków cementowych (Brno, Peine, Wiedeń)
Ivo Hammer

16.30
przerwa

17.00
Tokijskie obiekty olimpijskie w latach sześćdziesiątych XX w. – konserwacja i stan obecny
Ayako Horiuchi

17.30
Problemy z betonem w przypadku muzeum projektu Le Corbusiera w Japonii
Yamana Yoshiyuki

18.00
Trwałość przedwojennej architektury betonowej w Japonii
Kumagai

18.30
Pytania i dyskusja
moderator Wessel de Jonge
24 października 2009
Wycieczka: Rewaloryzacja wrocławskich budynków modernistycznych

09.00
Spotkanie przed Centrum Handlowym Renoma (dawny „Wertheim”),
ul. Świdnicka 40

Bardzo interesującą sekcją jest Building of the Month, gdzie można poczytać oraz zobczyć ciekawe zdjęcia budynków nie tylko z UK. Jak na przykład ten.

Interesującym źródłem informacji jest Design Library – archiwum internetowe dotyczące projektantów, architektów oraz wszystkiego, co wiąże się z różnego rodzaju projektowaniem. Nie jest może ‘przebogate’, ale wystarczy na kilka ładnych wizyt.

Serwis w obecnym kształcie na razie jeszcze więcej obiecuje, niż oferuje, brakuje znacznych obszarów partii nazwanej Wirtualnymi Odwiedzinami, niemniej ma być sukcesywnie uzupełniany i za kilka miesięcy będzie prawdopodobnie prawdziwą skarbnicą wiedzy.
Już w chwili obecnej widać rosnącą tendencję do zamieszczania coraz większej ilości materiałów wideo, co sprawia, że prezentacje tematów są urozmaicone i latwe do przyswojenia.

Oczywiście jest to przede wszystkim miejsce dla osób posługujących się językiem francuskim, jednak jest również miejsce przeznaczone na wybór wersji językowej – mamy zatem nadzieję, że pojawi się wkrotce wersja anglojęzyczna.

Już teraz jednak – polecamy.

/WJ/

Jeden z klasyków architektury dwudziestowiecznej, Oscar Niemeyer, 15-go grudnia 2007 roku obchodzi swoje setne urodziny. Z tej okazji przypominamy w skrócie jego sylwetkę i najważniejsze projekty, choć jest to jeden spośród tych projektantów, o których można przeczytać we wszystkich encyklopediach i wydawnictwach historycznych dotyczących architektury.

Oskar Niemeyer wywodzi się z rodziny o korzeniach niemieckich. Dorastał w Rio de Janeiro, jak sam mówi, w środowisku dość beztroskim i artystycznym. Od wczesnych lat młodości jego najlepszymi przyjaciółkami były zawsze kobiety, które szczerze uwielbiał za za zmysłowość i naturalną empatię.
Być może stąd wzięło się jego umiłowanie do miękkich, zakrzywionych lini, które oznaczają dla niego nieskrępowane piękno, wolność i właśnie zmysłowość. Jak mówi, jego pierwsze inspiracje związane z tego typu rysunkiem związane są z barokowymi kościołami, w których wdzięk łączy się z logiką.

Niemeyer w 1934 roku ukończył studia w Narodowej Akademii Sztuk Pięknych w Rio de Janeiro. Po studiach podjął wolontariat w pracowni znanego wówczas architekta Lúcio Costy, określanego prekursorem nowoczesnej architektury brazylijskiej, poźniejszego przyjaciela i mentora Niemeyera. W 1936 roku Lúcio Costa otrzymał zlecenie na projekt nowego zespołu gmachów ministerstwa oświaty i zdrowia w Rio, w którym Niemeyer uczestniczył, a w 1939 roku przejął jego kierownictwo. Projekt ten umożliwił Niemeyerowi poznanie oraz czynną współpracę ze sławnym już wówczas Le Corbusierem, który był konsultantem projektu. Niemeyer, jak zresztą większość ówczesnych architektów, znalazł się pod silnym wpływem koncepcji Le Corbusiera, umiał jednak w krotkim czasie odnaleźć własną drogę i stworzyć osobisty, indywidualny styl, osadzając modernizm w miejscowym klimacie kulturowym, którego korzenie oparte były na dominującym w przeszłości baroku – stąd umiłowanie do rzeźbiarskich, ekspresyjnych form.

W 1939 roku wraz z Lucio Costą zaprojektował brazylijski pawilon na wystawę światową w Nowym Jorku, natomiast już samodzilnie, w latach 1942-43 stworzył zespół czterech budowli w Pampulha – Belo Horizonte. Były to kasyno, klub, restauracja i kościół św. Franciszka. Zespół ten uważany jest za pierwszy przykład indywidualnego stylu Niemeyera.

W 1945 wstąpił do Brazylijskiej Partii Komunistycznej, której członkiem pozostaje do dziś. Poglądy polityczne Niemeyera – zaangażowanego komunisty – mają duży wpływ na jego twórczość, lecz były również powodem poważnych perturbacji w życiu architekta. Po przejęciu w 1964 władzy w Brazylii przez juntę zakazano mu wykonywania zawodu, a w 1966 zmuszono do opuszczenia kraju.

W latach 1947-1953 Niemeyer był delegatem do zespołu konsultantów projektu kwatery głównej ONZ. Początkowo zaaprobowano projekt urbanistyczny zasugerowany przez Niemeyera później jednak ugięto się pod presją zwolenników Le Corbusiera. Kompromisowy projekt opracowany przez architektów Bodianskiego i Weissmanna włączał elementy koncepcji Le Corbusiera w projekt Niemeyera i cieszył się poparciem obu architektów. Ostatecznie zlecenie rozwinięcia koncepcji w projekt zespołu gmachów otrzymali Amerykanie Harrison i Abramovitz. Le Corbusier i Niemeyer zostali wyłączeni z dalszych prac, a Niemeyer, jako członek partii komunistycznej nie otrzymał zezwolenia na wjazd do USA.

W 1956 roku Niemeyer otrzymał zlecenie zaprojektowanie nowej stolicy Brazylii – miasta Brasilia. Plan urbanistyczny miasta wykonał jego przyjaciel, dawny pracodawca, Lúcio Costa, natomiast Niemeyer skupił się na zaprojektowaniu głównych budynków rządowych. Do tej pory są to najsłynniejsze z jego projektów: hotel i pałac prezydencki, gmach sądów, plac Trzech Sił oraz katedra.
W 1987 Brasília została przez UNESCO wprowadzona na listę dziedzictwa ludzkości.

Niemeyer, mimo podeszłego wieku wciąż jest czynnym architektem. Wśród jego współczesnych projektów są m.in.: Caminho Niemeyer (Centrum kluturalne w Niteroi, 2005) Czy Muzeum Sztuki Współczesnej, 1996 – rownież w Niteroi.

Niemeyer jest laureatem wielu nagród, m.in. Leninowskiej Nagrody Pokoju (Związek Radziecki, 1963), złotego medalu American Institute of Architects (Stany Zjednoczone, 1970), Legii Honorowej (Francja, 1979), Orderu św. Grzegorza Wielkiego (Watykan, 1990) czy Praemium Imperiale (Japonia, 2004). Jest również laureatem nagrody Pritzkera (1988).

Wojciech Jagiełło