BETON –
WYZWANIA KONSERWACJI

23-24 PAŹDZIERNIKA 2009

Poniżej przedstawiamy program seminarium:…

23 października 2009
Muzeum Architektury we Wrocławiu

08:45
rejestracja

09.15
otwarcie
Hubert-Jan Henket, Ana Tostoes

09.30
Historia Hali Stulecia i budownictwa betonowego we Wrocławiu
Jerzy Ilkosz, Grzegorz Grajewski

10.00
Problemy konserwacji Hali Stulecia we Wrocławiu
Renato Dżugaj

10.30
Rewaloryzacja Hali Stulecia we Wrocławiu – zagadnienia związane z zarządzaniem obiektu wpisanego na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO
Hana Červinková

11.00
przerwa

11.30
Najnowsze badania, dokumentacja i konsolidacja konstrukcji żelbetowej na przykładzie budynków Union Brauerei w Dortmundzie – adaptacja na centrum kultury
Matthias Pfeifer

12.00
Kompleks targowy w Brnie (1928) – klejnot modernistycznej architektury betonowej Czechosłowacji
Iveta Cerna

12.30
Roberta Maillarta innowacyjne spojrzenie na użycie betonu
Denis Zastavni

13.00
Betonowy piruet – renowacja konstrukcji i troska o materiał
Ola Wedebrunn

13.30
przerwa

14.30
Betonowe dziedzictwo Holandii, sposoby renowacji tynkowanego i odsłoniętego betonu
Wessel de Jonge

15.00
Beton i mieszkaniówka (adaptacja nowych technologii i systemów budowlanych w okresie między- i powojennym)
Marieke Kuipers

15.30
Rewaloryzacja fabryki “Czerwony Sztandar” projektu Ericha Mendelsohna w Petersburgu
Sergej Fedorov, Matthias Pfeifer

16.00
Techniki, procesy niszczenia i konserwacja sztucznego kamienia i tynków cementowych (Brno, Peine, Wiedeń)
Ivo Hammer

16.30
przerwa

17.00
Tokijskie obiekty olimpijskie w latach sześćdziesiątych XX w. – konserwacja i stan obecny
Ayako Horiuchi

17.30
Problemy z betonem w przypadku muzeum projektu Le Corbusiera w Japonii
Yamana Yoshiyuki

18.00
Trwałość przedwojennej architektury betonowej w Japonii
Kumagai

18.30
Pytania i dyskusja
moderator Wessel de Jonge
24 października 2009
Wycieczka: Rewaloryzacja wrocławskich budynków modernistycznych

09.00
Spotkanie przed Centrum Handlowym Renoma (dawny „Wertheim”),
ul. Świdnicka 40

W chwili obecnej wciąż uzupełniamy treści z poprzedniego serwisu – te najciekawsze i te, które nie zdążyły się zupełnie zdezaktualizować. Trochę to potrwa, dlatego będą one uzupełniane równolegle z pojawiającymi się nowymi informacjami i dla odróżnienia oznaczane będą flagą „materiał archiwalny“.

Mam nadzieję, że z czasem staniemy się  naprawdę ciekawym punktem w przestrzeni architektonicznego Internetu. Takim jak 40 serwisów opisanych przez magazyn Wallpaper w ich ostatnim wydaniu sieciowym. Na pewno warto zobaczyć, co według redaktorów tego magazynu jest godne uwagi.

Życzę interesującej lektury.

Wojtek Jagiełło

Do informacji i kolekcji zdjęć z artykułu dołączamy link do zestawu fotografi produktów Brauna z tamtych lat umieszczonych w serwisie Flickr.

Przypominamy też, że już raz pisaliśmy o projektach Ramsa – w kontekście wyjątkowego ich podobieństwa do współczesnych produktów firmy Apple.

/WJ/

Strony serwisu jednak odrobinę rozczarowują – zbyt konserwatywną formą oraz treścią skupioną na dostarczeniu określonej dawki danych teleadresowych. Być może tak trzeba i tego się oczekuje, ale serwis internetowy powinien być również wizytówką stylistyczną szkoły – lub chociażby określeniem jej możliwości.

Jest jednak jedna rzecz, która bardzo mi się spodobała i którą przestudiowałem z przyjemnością – to archiwalne numery studenckiego czasopisma ArcyTektura, wydawanego przez studentow WAPW w latach 1989-95 i zarchiwizowane na stronach Wydziału.

Serdecznie polecam wywiad z Frankiem Gehrym, przeprowadzony przez ówczesnych studentów – Dariusza Hyca, Dariusza Skalskiego oraz Grzegorza Stiasnego… To jest klimat, jaki trudno spotkać w innych, oficjalnych publikacjach.

W chwili obecnej na stronie można zobaczyć najnowsze informacje o planowanych inwestycjach warszawskich, o zarządzeniach dotyczących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (MPZP) jak również dowiedzieć się, co ciekawego na temat nowych inwestycji pojawiło się w prasie. Jest również dział ‚dokumenty‘ – gromadzący informacje dotyczące oficjalnych planów rozwoju naszej stolicy.

Porządny serwis godny polecenia.

Kilkadziesiąt lat później, w Polsce, a dokładniej – w dniach 17-24.X 2008 r. w Krakowie, odbędą się XII ogólnopolskie warsztaty studenckie OSSA Kraków 2008 . Organizator warsztatów – Ogólnopolskie Stowarzyszenie Studentów Architektury – zaprasza do udziału w warsztatach studentów architektury z całej Polski. OSSA 2008 będzie okazją do poznania ciekawych ludzi z całej Polski, których łączy wspólna pasja. Uczestnicy będą mogli wymienić się swoimi doświadczeniami i zdobyć nowe umiejętności, podczas zmagań z zadaniami projektowymi.

Praca warsztatowa odbywać się będzie w grupach prowadzonych przez architektów z Polski (Biuro Projektów Lewicki Łatak , Kraków; dr Wojciech Wicher i dr Mateusz Gyurkovich, Kraków; ReWritable Research Team , Wrocław; Tamizo architects group , Łódź; WWAA, Warszawa) i z Europy (EFFEKT , Kopenhaga; BAR Architects , Rotterdam; Yvette Vasourkova i Igor Kovacevic, Praga; Marcin Kołtuński i Karolina Kania, Amsterdam). Do tematu projektowego wprowadzą wykłady znamienitych gości i wycieczki po Krakowie, jakiego zwykły turysta nigdy nie pozna. Pracując, uczestnicy będą mogli wpływać na przestrzeń wirtualnego świata SecondLife i na naszą rzeczywistość.

Wziąć udział w warsztatach może każdy student architektury, który wyśle do organizatorów pracę wstępną (temat i terminy podane zostaną już wkrótce), w której wykaże się kreatywnością i ciekawymi umiejętnościami.

Tematem tegorocznych warsztatów będzie „Faktura Miasta”. Faktura to cecha, którą odbieramy najlepiej poprzez kontakt bezpośredni. Odczuwać miasto możemy przez dotyk, obserwację, interakcję z detalami jego elementów składowych – architektury, budynków, urządzenia miejskiego. Fakturę możemy jednak odbierać w większej skali – skali urbanistycznej, gdy wyobrażamy sobie miasto, w którym żyjemy, którego doświadczamy codziennie na różne sposoby. To odczuwanie opiera się na strukturze przestrzennej miasta – nie chodzi tu tylko o relacje budynków, które w nim stoją, ich gabaryty, charakter architektoniczny, przestrzenie pomiędzy, ale o całą abstrakcyjną warstwę jego złożoności – sposób użytkowania, komunikację, inżynierię miejską czy pozytywne/negatywne wartości kulturowe i emocjonalne, którymi ta przestrzeń jest nasycona. Te aspekty, nie do uchwycenia przez zdjęcia czy zwykłe mapy, wymagają od nas myślenia abstrakcyjnego. Prowokacją i inspiracją do tej abstrakcji jest tutaj wypowiedź Salvadora Dali o architekturze miękkiej i włochatej.

Uczestnicy warsztatów będą mogli zmierzyć się z interpretacją tego stwierdzenia zarówno w skali architektonicznej jak i urbanistycznej. Będą mogli też podjąć się analizy relacji między detalem architektonicznym, a kompozycją urbanistyczną i wpływem tej relacji na ‘fakturę miasta’.

W tym roku, studenci architektury z całej Polski skonfrontują się z tymi wyzwaniami w Krakowie – mieście o wyjątkowym dziedzictwie historycznym i kulturowym, które zmaga się dzisiaj z brakiem silnej wizji na przyszłość. Zajmą się zaniedbanymi placami miejskimi – teoretycznie, najbardziej reprezentacyjnymi elementami sieci przestrzeni publicznych. My, organizatorzy tegorocznych warsztatów OSSA, mamy nadzieję, że praca uczestników wniesie wkład w dzisiejszą dyskusję na temat obrazu naszego miasta, jego teraźniejszości i jego przyszłości.

Ogólnopolskie Stowarzyszenie Studentów Architektury powstało jako studencka inicjatywa w 1997 r. Od początku rolą stowarzyszenia była organizacja warsztatów architektonicznych dla polskich studentów, którzy pragnęli rozwijać swoje zdolności poza uczelnią, ale też poznać nowych ludzi, z którymi łączy ich wspólna pasja.

Tej jesieni mija 12 lat działalności „ossy”, wypełnione licznymi warsztatami i współpracą z instytucjami zajmującymi się architekturą, urbanistyką i edukacją architektoniczną, z kraju i zza granicy. W ciągu 12 lat stowarzyszenie wypracowało sobie silną markę wśród studentów architektury. Liczni uczestnicy zawsze chętni są do powtórnego udziału w warsztatach, które dostarczyły im niezapomnianych wrażeń i pozwoliły im nabyć wiele nowych umiejętności i skonfrontować swoje doświadczenia ze studentami z innych uczelni.

Uczestnicy warsztatów z poprzednich lat są dzisiaj absolwentami wydziałów architektury i czynnymi architektami. To oni zaczynają dzisiaj przejmować odpowiedzialność za kształtowanie polskiego środowiska architektonicznego, a każdy z nich pamięta dziś, jak wiele nauczył się w trakcie Ogólnopolskich Spotkań Studentów Architektury.

Źródło: OSSA

Pamiętam również niezwykłą ekscytację mojego znajomego na wieść, że oglądałem właśnie nowy model Porsche… Oczywiście, jak sądzę wszyscy czytelnicy doskonale wiedzą, skąd bierze się to nagłe zainteresowanie, ale myślę, że nie sposób nie zastanowić się przy okazji nad bezwiednym snobizmem, który się w nas w takich momentach ujawnia.

Strona Porsche Design w stosunkowo oszczędnej formie prezentuje galerię przedmiotów sygnowanych obecnie tą marką. Serwis jest przeznaczony raczej dla mężczyzn, w klasycznej czerni, z dużą ilością miłych nam gadżetów.

Na pewne uznanie zasługuje sposób, w jaki firma Porsche powoli rozszerza naszą świadomość konsumencką, niespiesznie wprowadzając różnego rodzaju produkty w poszczególne dziedziny naszego życia. Sprawia to, że stopniowo przyzwyczajamy się do obecności tej marki w różnych przestrzeniach, a firma, wykraczając poza produkcję samochodów, wciąż utrzymuje absolutnie unikalny status marki.

Wojciech Jagiełło

W zasadzie, ciężko powiedzieć, o czym ta pozycja traktuje. Niewątpliwie jest rodzajem autobiografii, dającej pewne pojęcie o drodze i rozwoju kariery modnego obecnie amerykańskiego architekta z polskimi i żydowskimi korzeniami.

Jest również zapisem przemyśleń, które Libeskind próbuje strukturalizować do formy pewnych małych teorii, ale próby te nie są niestety udane, w wyniku czego powstaje wyłącznie pojęciowy chaos.

W następnej kolejności, jest całkiem interesującym obrazem mechanizmów rządzących procesami funkcjonowania architektów na niezwykle konkurencyjnym i skomercjalizowanym rynku amerykańskim oraz ultrabiurokratycznym i upolitycznionym – niemieckim. I prawdopodobnie ta warstwa „Przełomu…“ jest najciekawsza.

Jest w tej książce coś osobliwego, co przypomina architekturę Libeskinda – pisana z niewątpliwym zaangażowaniem, a nawet pasją, jest jednocześnie chaotyczna, krzykliwa, poszarpana, nielinearna i – momentami – również niezwykle pretensjonalna.
Natrafiamy bowiem na poetyckie kwiatki w stylu: „Wszystko, co pamiętamy, jest oświetlone. Reszta pozostaje w ciemnościach. Przeszłość zanika w ciemności, a przyszłość jest nieznana. Jedyne, co widzimy, to gwiazdy.“
Przyznam, że po przeczytaniu tych linijek na moment opuściła mnie odwaga.

Jednocześnie w wielu miejscach pojawiają się twierdzenia, z którymi po prostu nie sposób się zgodzić, nawet zakładając, że są wyłącznie subiektywnym odczuwaniem, przeczą bowiem całkowicie zdrowemu rozsądkowi i ludzkiemu doświadczeniu. To razi, ponieważ o ile autor w wielu kwestiach nie ma wątpliwości, czytelnik zaczyna mieć ich mnóstwo.

Nie jest jednak tak do końca źle. Przywołując w poprzednim akapicie określenie „coś osobliwego“, mam na myśli również własną reakcję po zakończeniu lektury. Zżymając się na samouwielbienie Libeskinda (ten motyw zaczyna się już na trzeciej stronie wyznaniem: „byłem swojego rodzaju cudownym dzieckiem“), irytując płyciznami intelektualnymi oraz poziomem literackim (to może być kwestia przekładu), nie mogę powiedzieć, żebym dla autora nie czuł swego rodzaju sympatii, czego nie da się w tym przypadku logicznie wyjaśnić.

Tłumaczenia koncepcji projektowych, które prezentuje nam Libeskind, pełne naiwnej symboliki, mogą naprawdę przygnębić wyrobionego intelektualnie odbiorcę, jednak czytając je ma się poczucie, że gdzieś za tym wszystkim stoi prawdziwa pasja – która od czasu do czasu pozwala autorowi osiągnąć bardzo dobry efekt. Oczywistym też staje się czemu Libeskind najlepiej spisuje się w projektach miejsc pamięci, muzeów i tym podobnych. To rodzaj twórcy, który koniecznie chce nam, odbiorcom jego budynków, opowiadać historie. Dramaturgia jest jednym z obowiązkowych składników jego architektury. I jakkolwiek mam wrażenie, że w większości przypadków prowadzi go na manowce, to trzeba też przyznać, że Muzeum Żydowskie w Berlinie jest przykładem, kiedy metoda architektury ‚fizjologicznej‘ – tworzonej tak, by działała również pozawzrokowo – sprawdziła się bardzo dobrze.

Najciekawsze, o czym wspominałem na początku, są rozdziały poświęcone podjazdowym walkom o poszczególne projekty toczonym w środowisku architektów, polityków, deweloperów jak również dziennikarzy i mediów – dotyczy to przede wszsytkim WTC oraz muzeum w Berlinie. Wyłaniający się z tych opisów obraz pozwala nam docenić niewątpliwy talent Libeskinda w kreowaniu zarówno swojego wizerunku – jak i samych zdarzeń. Tu z całą mocą należy stwierdzić, że jest to umiejętność na obecne czasy bezcenna.

W całości książki rażą sztucznie dodane (widać w tym starania dewelopera Złotej 44) odniesienia do Polski. Sprawiają wrażenie dopisanych specjalnie na potrzeby polskiego wydania – nie do końca wiem po co. Śmieszą z kolei błędy rzeczowe, wśród których do najzabawniejszych należy przywołany w tytule tej recenzji karp: „W Łodzi, mieście oddalonym od morza, karp zawsze stanowił wielki rarytas…“
Mam niestety wrażenie, że całość działalności artystycznej Daniela Libeskinda mogłaby zostać wpisana w to jedno zdanie. Ryba. Morze. Niby wszystko OK…

Wojciech Jagiełło

Libeskind Daniel, “Przełom: Przygody w życiu i architekturze”, Tłum. z ang. M. Zawadka, s. 228, WNT, 2008.

Polecamy również recenzję książki Daniela Liebeskinda “Przełom: przygody w życiu i architekturze” opublikowaną w naszym serwisie.

Bardzo interesującą sekcją jest Building of the Month, gdzie można poczytać oraz zobczyć ciekawe zdjęcia budynków nie tylko z UK. Jak na przykład ten.